Jan Olszewski

ur. 1930
zm. 2019

Prezes Rady Ministrów (1991-1992), polityk, adwokat i publicysta

Podczas okupacji niemieckiej był członkiem Szarych Szeregów, gdzie nosił pseudonim „Orlik”. Jako łącznik uczestniczył na terenie Pragi w powstaniu warszawskim.
W 1953 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu studiów pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości.
W latach 60. był obrońcą w procesach politycznych. W 1970 brał udział jako obrońca w procesie działaczy niepodległościowej organizacji Ruch. W 1976 znalazł się wśród założycieli Polskiego Porozumienia Niepodległościowego. Uczestniczył w zakładaniu Komitetu Obrony Robotników.
Z ramienia sekretarza Episkopatu Polski prowadził rozmowy z przedstawicielami władzy w sprawie zwolnienia z więzień i obozów internowania osób internowanych w czasie stanu wojennego. Był obrońcą w procesach m.in. Lecha Wałęsy, Zbigniewa Romaszewskiego, Zbigniewa Bujaka.
W 1984 i 1985 występował jako pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w procesie zabójców księdza Jerzego Popiełuszki.
Był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu (jako ekspert strony solidarnościowej w podzespole ds. reformy prawa i sądów). W latach 1989–1991 pełnił funkcje zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu. W 1989 został członkiem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej, a w 1990 był współzałożycielem i fundatorem Polskiej Fundacji Katyńskiej.
Od 1990 należał do Porozumienia Centrum. W 1991 został członkiem Komitetu Doradczego przy Prezydencie RP Lechu Wałęsie.
W wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. 
6 grudnia 1991 Sejm I kadencji na wniosek prezydenta powołał go na stanowisko prezesa Rady Ministrów.
Uchwałą Sejmu z 5 czerwca 1992 Jan Olszewski został pozbawiony urzędu na skutek uchwalenia wotum nieufności.
W 1992 wystąpił z Porozumienia Centrum, został założycielem Ruchu dla Rzeczypospolitej, w którym objął funkcję przewodniczącego. Razem m.in. z Partią Wolności Kornela Morawieckiego i Akcją Polską Antoniego Macierewicza zawiązał przed wyborami parlamentarnymi w 1993 Koalicję dla Rzeczypospolitej. Założył Ruch Odbudowy Polski.
W wyborach parlamentarnych w 2001 po raz trzeci został posłem z okręgu warszawskiego, z listy Ligi Polskich Rodzin pozostając posłem niezrzeszonym.
Wraz z Antonim Macierewiczem i Gabrielem Janowskim przed wyborami parlamentarnymi w 2005 stworzył partię pod nazwą Ruch Patriotyczny
W latach 2005–2006 ponownie był zastępcą przewodniczącego Trybunału Stanu. Od 10 kwietnia 2006 był doradcą prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do spraw politycznych.